YARIM KALAN
Oturduğu bir ayağı kırık sandalyeden doğruldu küskün ve konuştu.
“Öyleyse” dedi. “Öyleyse hayat, yarım kalmış bir cümledir.”
Karanlığı delen bir bakış fırlattı, o tozlu kitabın sayfaları açık üzerinde durduğu tahta masaya.
Aksayarak birkaç adım attı. Uzamış sakallarını sıvazladı kirli elleriyle. Fısıltıyla devam etti;
“Bitmiş cümlelerle anlatılamaz hayat dediğin.”
Şakağından süzülen ter damlalarını parmak uçlarıyla tutup diline götürdü. Bir süre öylece bekledi, düşündü.
Geriye dönüp sandalyenin karşısındaki hasır tabureye oturdu, belinin sızlanmalarına aldırmadan.
Eğildi küskün. Başını ellerinin arasına aldı. Karanlıkta parlayan ak saçları biraz daha ağardı.
Ezercesine sıktığı -kim bilir neyi eziyordu?- dişlerinin arasından mırıldandı küskün.
“Öyleyse” dedi. “Öyleyse bitirmeye çalıştığın her şey, kusursuzluğa vurduğun yeni bir darbe.
Gözlerini yumdu küskün.
Karanlıkta bekleyen kitap, biraz daha tozlandı
Kalıcı Bağlantı Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına gönder!
0 yorum yazılmıştır